ลูกสาวมาหา

thamdee

	ลูกสาวมาหา               “ราหุลํ ชาตํ พนฺธนํ ชาตํ” เจ้าชายสิทธัตถะบรมโพธิสัตว์ ทรงเปล่งอุทานออกมา เมื่อทราบว่าพระชายาพิมพาราชเทวี มีพระสูติกาล เป็นพระโอรสหน่อเนื้อแห่งบรมกษัตริย์ศากยราช...               “บ่วงได้เกิดขึ้นแล้ว เครื่องผูกพันได้เกิดขึ้นแล้ว” เป็นวาจาที่แสดงถึงความตระหนกอย่างยิ่ง หนทางที่จะออกสู่มหาภิเนษกรมย์ คล้ายดังถูกปิดตันลงทันที...               โบราณกล่าว่า “ลูกเปรียบประดุจโซ่ทองคล้องใจ” นับว่าเปรียบเทียบได้ลึกซึ้งโดยแท้ มันคล้องใจรัดใจจริง ๆ หากไม่มีปัญญาวุธอันคมกล้า ก็ยากจะตัดให้ขาดได้...               มีบาลีกล่าวไว้ว่า “ปุตตํ คีเว ภริยํ หตฺเถ ธนํ ปาเท” แปลเป็นใจความว่า “ห่วงลูกผูกคอ ห่วงภรรยา (สามี) ผูกมือ ห่วงทรัพย์สมบัติผูกเท้า” จะกินอะไรแต่ละทีพ่อ – แม่ก็ต้องนึกก่อน เจ้าตัวน้อยจะมีกินหรือเปล่า...? ของที่กลืนได้ ก็พาลฝืดคอ ต้องเก็บไว้ให้ลูก กลัวลูกจะอด เหมือนถูกรัดคอไว้พาให้กลืนไม่ลง...               อยู่คนเดียวสบาย ๆ ไปหาสามี – ภรรยามาพาให้ทุกข์ แทนที่จะลำบากคนเดียว ก็มีปากมีท้องมาเพิ่ม ต้องทำงานหนักขึ้นเป็นเท่าตัว เหมือนถูกล่ามมือติดอยู่กับงาน...               มีทองเท่าหนวดกุ้งนอนสะดุ้งจนเรือนไหว ถ้ามากกว่าหนวดกุ้งมิถึงกับเรือนทรุดเลยหรือ? จะไปไหนก็ไปได้ไม่ไกลต้องรีบกลับมาดูแลทรัพย์สิน อย่างกับถูกตีตรวนติดไว้ก็ไม่ปาน               แต่สมเด็จพระบรมพรหมพงศ์โพธิสัตว์ บำเพ็ญบารมีมาเพื่อตรัสรู้ จึงหักห่วงบ่วงมารทั้งหลาย ออกผนวชค้นหาธรรม จนบรรลุเป็นองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าด้วยพระปัญญาอันปรีชายิ่งสุดที่สิ่งใดจะมาร้อยรัดได้...               สมเด็จพ่อ ทรงมีทุกอย่างสมบูรณ์บริบูรณ์ยิ่งกว่าผู้ใด แต่ก็หาได้ยึดติดไม่ ทรงสละละวางทุกสิ่งเพื่อแสวงหาสัจธรรม ตรากตรำพระวรกายแทบจะสิ้นลมปราณ กว่าจะบรรลุฝั่งแห่งวัฏฏสงสาร...               ตัวเราเล่า...? ไม่มีทางเปรียบใด ๆ เลยเป็นอันขาด อีกกี่แสนชาติก็ผูกขาดจองขาด อยู่ใต้เบื้องพระยุคลบาทตลอดไป ไม่มีอะไรจะละกลับยึดถือไขว่คว้ามาตามแต่ตัณหาจะบัญชาการ...               หาเหาใส่หัวนะซิ...รับเอาลูกเขามาเป็นภาระ เจ้าประคุณเอ๋ย...ทีนี้ละซึ้งถึงความทุกข์ของพ่อ – แม่ อะไร ๆ แทบจะต้องคิดแทนทำแทนไปซะทุกอย่าง...สมน้ำหน้าตัวเอง...               มันให้ห่วงใยให้กังวลไปสารพัด ถ้าลูกผู้ชายยังพอจะปล่อยได้วางได้ นี่ทั้งห้าคน เป็นผู้หญิงล้วน ๆ ยิ่งกว่าเอาเนื้อวางไว้ที่จมูกเสือเสียอีก ดูแลรักษาสุดจะยากเย็นเข็ญใจ...               เผชิญกับปัญหาร้อยแปดพันเก้า หวานสู้อมขมสู้กลืน ฝืนทำหน้าชื่นไป ทำอย่างไรได้...รับเอากระดูกมาแขวนคอแล้ว ก็ต้องทนจนกว่ากระดูกจะผุพังหล่นหายไปเอง...               ใกล้รุ่งของคืนวันหนึ่ง... ลูกปุ๊ก (สุมาลี ตีรเลิศพานิช) ลูกสาวคนโตที่ทำงานอยู่กรุงเทพฯ ตรงเข้ามาหาด้วยใบหน้าหม่นหมองครองทุกข์ พอเห็นหน้าอาตมา ก็โผเข้ากอดในทันที...               อาตมาสะดุ้งใจ นี่เราตื่นอยู่ กำลังภาวนาด้วย ไม่มีทางที่จะเกิดอุปทานได้ หรือเป็นนิมิตของมาร...? แต่น้ำหนักตัว ไออุ่นจากร่างบอกชัด ๆ ว่านี่ของจริง...! ปล่อยให้ลูกเขากอดไป สัมผัสจากใจบอกว่าลูกกำลังทุกข์ใจสาหัส จนต้องบากหน้ามาหาพ่อ...เอาเถอะลูกเอ๋ย...พ่ออยู่นี่แล้ว อย่าได้กลัดกลุ้มกังวลไปเลย....               สิบห้านาทีเต็ม ๆ ที่นอนภาวนานิ่งเฉย แต่เหลือบตาดูนาฬิกาปลุกตลอดเวลา เฝ้าคอยว่าเมื่อไรจะเกิดการเปลี่ยนแปลง ในใจมีแต่ความรักความสงสารสุดหัวใจ...               ในที่สุด...ร่างที่ชัดเจนว่าเป็นกายเนื้อของมนุษย์ ก็ค่อย ๆ บางลงเรื่อย ๆ จนจางหายไป อาตมาดึงตัวลุกขึ้นนั่งอย่างช้า ๆ ใจยังทรงคำภาวนาอยู่เป็นปกติ คิดหาสาเหตุว่ามาจากอะไร...               ตัดเรื่องธิดาพญามารไปได้เลย เพราะเชื่อมั่นว่าในอารมณ์ช่วงนั้นมารแทรกไม่ได้เด็ดขาด แล้วทีท่าของลูกที่มาก็เพื่อหาที่พึ่งจริง ๆ เพียงพบหน้าพ่อก็พอใจแล้ว...

thamdee

	เป็นไปได้อย่างหนึ่งก็คือ ลูกเขาส่งกำลังใจทั้งหมดมาหา กายในเลยหลุดมาแบบมโนมยิทธิเต็มกำลังโดยที่ลูกเองก็คงไม่รู้ตัว แต่บังเอิญพ่อรับสัมผัสได้... จะไปยากอะไร...พอพบหน้าก็ถามเอาตรง ๆ ลูกเขาก็ยอมรับว่าช่วงนั้นกลุ้มใจมาก คิดถึงหลวงพ่อใจจะขาด เลยไปหาจนถึงกุฏิ เก่งไม่เบานิลูกเรา...!               พอมีหนึ่งก็มีสอง ไปได้ซักครั้ง ครั้งต่อไปก็ไม่มีปัญหา ยิ่งการเดินทางของกายใน แค่คิดก็ถึงแล้ว ก็ยิ่งสะดวกใหญ่ พบลูกทีไรแปลว่าตัวจริงกำลังร้องไห้ทุกที...! ประสบการณ์แบบนี้ อาตมาเคยพบมาก่อน ตอนนั้นน้องแสงชัย ป่วยเป็นเชื้อราที่ฝ่าเท้าสองข้าง เน่าลามขึ้นมาข้างบน ต้องไปหาหมอจีน เอายามารักษา...               ยาจีนแสดงผลทางขับเชื้อรุนแรงมาก น้องแสงชัยเจ็บปวดจนร้องโอดโอย อาตมาสงสารน้อง จึงนั่งภาวนาส่งกำลังใจจากวัด ไปช่วยเหลือน้องชายที่กรุงเทพฯ...               พอหายป่วย น้องแสงชัยก็ไปวัด กราบขอบคุณที่อาตมาช่วยร้กษาให้ “เฮ้ย...ข้าไม่เกี่ยว...” “หลวงพี่อย่าปิดผมเลย ผมเห็นหลวงพี่นั่งอยู่ทางปลายเท้าทั้งคืน...!”               แค่เราคิด เขาก็เห็นเป็นตัวเป็นตนแล้ว ดังนั้น...ที่ลูกปุ๊กใจจดใจจ่ออยากให้พ่อช่วย ก็คงเป็นแบบเดียวกัน จิตคงออกไปในลักษณะการใช้มโนมยิทธิแบบเต็มกำลังนั่นเอง...               ก่อนธุดงค์ไปเมืองลับแลแม่สาน อาตมาบอกกับลูกปลา(ปราณี ขวัญเพ็ญ)ลูกสาวคนกลางว่า “ถ้าสิ้นเดือนไม่ได้ข่าว หนูก็หาพ่อใหม่เลยนะ” เห็นลูกหน้าเสียเลย คงคิดไม่ถึงว่าจะหนักหนาปานนั้น...               เข้าถึงแม่สาน ตกค่ำกางกลดอยู่เชิงเขาริมห้วย กลางคืนนอนภาวนาอยู่ พอห้าทุ่มกว่าขยับตัวเปลี่ยนท่า รู้สึกว่ามีใครมาอยู่นอกกลดด้านปลายเท้า “ผี...?”               คว้าไฟฉายได้ก็ลุกนั่ง อุทิศส่วนกุศลให้แล้วยังมาหลอกกันแบบนี้ก็สวยซิ...! เงื้อไฟฉายจะฟาดให้จั๋งหนับ แล้วกลับเปลี่ยนใจขอดูหน้าผีหน่อยน่า...               “อ้าว...ลูกปลา หนูมาได้อย่างไร...?” อีหนูขยี้ตาเพราะโดนไฟส่องเข้าเต็มหน้า ตอบเสียงง่วงนอนว่า “หนูเป็นห่วงหลวงพ่อค่ะ...เลยตามมาดู” เกือบตีกบาลลูกตัวเองแล้วมั้ยล่ะ...!               รายนี้เรียนอยู่ ร.ร.พระสุธรรมยานเถรวิทยานักเรียนของที่นี่ต้องฝึกมโนมยิทธิได้ จึงจะมีสิทธิ์เข้าเรียน ดังนั้น การที่เขาตามมาได้ ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรเลย...               ปล่อยเขานอนนอกกลดอยู่อย่างนั้น ประมาณตีหนึ่งครึ่งก็ค่อย ๆ เลือนหายไป แสดงว่าตัวจริงคงหลับ กำลังใจขาดช่วงต่อไม่ติด กายทิพย์จึงกลับร่างเดิม... จากที่เล่ามา เป็นที่ยืนยันได้ว่า การถอดจิตไปไหน ๆ เป็นเรื่องกล้วย ๆ ปัจจุบันนี้มีคนทำได้นับแสนคนแล้ว ท่านล่ะ...? พอจะเชื่อเรื่องแบบนี้หรือไม่...? ๒๙ มิถุนายน ๒๕๓๓ พระเล็ก สุธมฺมปญฺโญ ขอบคุณแหล่งที่มากระโถนข้างธรรมาสน์

dapad

	ขอบคุนมากคับ

thamdee

	ต้นฉบับโพสต์โดย dapad เมื่อ 2012-3-28 11:44 ขอบคุนมากคับ ขอบคุณเช่นกันครับ